تبلیغات
پایگاه مذهبی پرچم سبز مهدوی - رمضان بانگ چاووش رحمت الهی

پایگاه مذهبی پرچم سبز مهدوی

سبز فقط سبز مهدوی

رمضان بانگ چاووش رحمت الهی
در ویژه‌نامه ماه مبارك منتشر شد؛
رمضان بانگ چاووش رحمت الهی
 

به گزارش خبرگزاری فارس ویژه نامه رمضان به مناسبت حلول ماه رحمت و بركت در پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر مقام معظم رهبری منتشر شد.

باز آمدی به بزم باده نوشان شكیبا كه دلارام عاشقان شوی.
باز آمدی كه دل بری و جان بیاوری و نسیم صبح صفا در گیسوی مهرخان بیفكنی.
چه مهربان یار و چه نیكو انیس و چه زیبا ندیم منی ای اهل غمزه و اغماض، ای ماه بی مثال!......

در ویژه‌نامه ماه مبارك منتشر شد؛
رمضان بانگ چاووش رحمت الهی
 

به گزارش خبرگزاری فارس ویژه نامه رمضان به مناسبت حلول ماه رحمت و بركت در پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر مقام معظم رهبری منتشر شد.

باز آمدی به بزم باده نوشان شكیبا كه دلارام عاشقان شوی.
باز آمدی كه دل بری و جان بیاوری و نسیم صبح صفا در گیسوی مهرخان بیفكنی.
چه مهربان یار و چه نیكو انیس و چه زیبا ندیم منی ای اهل غمزه و اغماض، ای ماه بی مثال!
ندیم بدی بودم و ندیده انگاشتی و باز به سراغم آمدی!
دوباره مرا به میهمانی ملكوت می خوانی و شرم، زبان اجابتم بسته است و بغض حسرت از گذشته خویش، راه رهایی از نای بی‌نوایی‌ام می‌كاود.
جفا كردم، از تو وفا دیدم.
دیده به رویت بستم و ابواب عفو به رویم گشودی و عاشقانه سفیر رحمت دلدارمان شدی.
اشك انابه و لهیب دل و التهاب نگاهم، ببین و ببخشای و سلام صمیم مرا دوباره پذیر و نامه ضیافت از من دریغ مدار!
تو رسول نگار و عشوه ی عرش و كرشمه احسان حبیب من و بشارت عنایت اویی.
ای ماه دلارای صائمان، رمضان!
به سراچه‌ی قلب غریبم خوش آمدی!
مهجوری من از راه فائزان قدر، حرمان هماره من است و دلجویی تو می‌جویم.
سحرت را دوست می دارم و هلالت بسان ابروی یار است و شبانگاهت عطر نیایش مولا دارد.
عطش تو عاشورایی است و صیام، میثاق ما با قیام یاران نینواست.
غروب تو، طلوع فرحت ایمانیان است و خرسندی دوست؛ و طلوعت غروب رذیلت و ریمنی در آفاق انفاس روزه دار.
رمضان، ای موسم غفران و غوغای عفو!
تو ضیافت جمع علی جویان و محفل انس عاشقان مولایی!
عطشناكی ما در رؤیت هلال تو، عطش دیدار امیر عدل و عاطفه، علی (ع) است.
نكهت ولایت از لحظه های آسمانی تو می خیزد و جان را به جنان والیان می خوانی.
عجبا از این ضیافت عظما و محفل زیبا و نشور بی همتا!

اینك آیا بانگ چاووش رحمت را می شنوی؟
مباد از كاروان نیایشگران و نمازگزاران و سخا صفتان جدا افتی و ندیم حرمان و حسرت شوی.
در ماه مهرورزان و در ساحل زیبای ایمانیان، آماده ی آن شو كه تن به دریای ناپیدا كرانه ی قدر بسپاری و همپای طاهران در وادی فطر پا گذاری و آنگاه به مدینة الایثار عاشورا رسی.

پروردگارا!
صیام و افطار و سحر و نیایش و نماز و قنوت و سجود و ركوع مان، بهانه‌ی تماشای یك نگاه ناز توست؛ دریغ‌مان مدار. تشنه‌ی آب و گرسنه‌ی طعام نیستیم.
ما تشنه دیدار توییم ای نور زمین و سماوات!
سیه روییم و در سپیدی بحر عنایت خویش، غسیل مان كن و با دلی پاكیزه بر خوان ضیافت رمضان، اذن جلوس مان ده.
شكرا كه انتظاری تلخ به سرآمد و وصل شیرین یار، حاصل شد.
اینك سپیده، غالیه دان عطر نیایش می‌شود.
عطش رمضان، تذكار عطش عاشوراست.
لب های خشك روزه داران، حسین (ع) را زمزمه می كنند.
تلظی كام تشنگان، شوق وصال دریای ایثار اباالفضل (ع) در ساحل ارادت است.
رمضان، مقدمه ی محرم است.
قدر، دروازه‌ی شهر نینواست.
صیام، طلیعه‌ی قیام است و صائمین، طلایه داران سپاه قائم آل یاسین (عج).
در بهار وصل سالكانیم و توفیق حضوری دوباره در حلقه ی صالحان و دلدادگان دلارام یافته ایم و این شایان شكر در آستان خالق است.
دل هایمان را فرش راه یار می كنیم و با سوز عاشقانه و ترنم واژه های زلال وحی، قدوم بهار یاران و فصل وصل بهاری دلان را خوشامد می‌گوییم.
در ماه قربت و غفران، حجاب های ظلمت و نور، زدوده شده، جمال بی مثال نگار در رواق دیدگان دلدادگان، هویدا خواهد شد. بیایید حضورمان در میهمانی خدا را باور كنیم، غبار خود از خود بروبیم و در جریده‌ی رمضان ثبت نام كنیم.
یاران رمضان و یاوران عاشورا!
گوارایتان باد خوشگواری ضیافت نور.
ای میهمانان ملكوت! التماس دعا.

*رمضان اسمی از اسماء الهی

رمضان اسمی از اسماء الهی است و نباید آن را به تنهایی ذكر كرد، مثلا ً بگوییم رمضان آمد یا رفت، بلكه باید گفت ماه رمضان آمد، یعنی ماه را باید به اسم اضافه نمود. در این زمینه هشام بن سالم از حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) نقل روایت می‌نماید و می گوید: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابی جعفر امام باقر (علیه السلام) بودیم، پس سخن از رمضان به میان آوردیم. امام علیه السلام فرمود: نگویید این است رمضان و نگویید رمضان رفت و یا آمد، زیرا رمضان نامی از اسماء الله است كه نمی رود و نمی آید كه شیء زائل و نابود شدنی می رود و می آید، بلكه بگویید ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنید، در تلفظ به اسم، كه اسم، اسم الله می باشد، و ماه رمضان ماهی است كه قرآن در او نازل شده است و خداوند آن را «مثل» و «عید» قرار داده است، همچنانكه پروردگار بزرگ، عیسی بن مریم (سلام الله علیه) را برای بنی اسرائیل مثل قرار داده است، و از حضرت علی بن ابی طالب (علیه السلام) روایت شده كه حضرت فرمود: شما به راستی نمی‌دانید كه رمضان چیست (و چه فضائلی در او نهفته است!)

*واژه رمضان و معنای اصطلاحی آن

رمضان از مصدر «رمض» به مفهوم شدت گرما و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است.
انتخاب چنین واژه ای به راستی از دقت نظر و لطافت خاصی برخوردار است، چرا كه سخن از گداخته شدن است و شاید به تعبیری دگرگون شدن در زیر آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بی امانش، زیرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش می‌باشد، عطشی ناشی از آفتاب سوزان یا گرمای شدید روزهای طولانی تابستان و عطش دیگر حاصل از نفس سركشی كه پیوسته می‌گدازد و سوزشش به راستی جبران ناپذیر است.
در مقایسه این دو سوزش، دقیقا ً رابطه عكس برقرار است، بدین مفهوم كه نفس سركش با چشیدن آب، تشنه تر می‌شود و هرگز به یك جرعه بسنده نمی‌كند و پیوسته آدمی را در تلاش خستگی ناپذیر جهت ارضای تمایلات خود وا می دارد.
منابع :
1- بحار الانوار، جلد 96، ص 376، طبع اسلامیه
2- بحار الانوار، ج 96، ص 377، طبع اسلامیه

***

آمد رمضان و عید با ماست
قفل آمد و آن كلید با ماست

بربست دهان و دیده بگشاد
وان نور كه دیده دید با ماست

آمد رمضان به خدمت دل
وان كش كه دل آفرید با ماست

در روزه اگر پدید شد رنج
گنج دل ناپدید با ماست

كردیم ز روزه جان و دل پاك
هر چند تن پلید با ماست

روزه به زبان حال گوید
كم شو كه همه مرید با ماست

چون هست صلاح دین در این جمع
منصور و ابایزید با ماست

مولانا

***
ماه مبارك رمضان، با شكوه و شوكتی شگرف، دوباره به روی مشتاقان شرافت، آغوش می‌‌گشاید و با هلال محرابی‌‌اش، هلهله‌‌ی اهل پارسایی و پروا می‌ انگیزد و غوغای غفران و همایش هدایت می ‌آغازد و اینك با ضمیری شادمانه و نیازی عاشقانه در قدوم بهاران معنویت در این حرارت طبیعت، غنچه‌های غنوده در پرچین پرهیز می‌‌افشانیم و هم آوا با مولای منتظران، خوش آمدش می‌‌گوییم.
شكرا كه دوباره ابواب بهشت را گشودند و دریغا اگر با بال بصیرت به اوج رحمت و رهایی نرویم و از این فرصت فرید فیض، بهره‌ ور نشویم.
یك سال، با فراز و فرود بسیار، رهسپاری نمودیم و در راه روشن آیین آسمانی ‌مان گام نهادیم و در این طی طریق از ذخایر معنوی وجودمان سود جستیم و با محرك ایمان باطن به سوی اهداف الهی، قوای ظاهر خویش را به حركت واداشتیم و اینك ماه مبارك رمضان، هنگامه ‌‌ای است كه می‌توانیم ذخایر درون را غنی سازیم و ریزش‌های نفسانی را با رویش‌‌های سبز «‌صبر» ‌و «صلوة» ‌جبران نماییم.
لغزشگاه ها و كژراهه ‌ها آنگاه رخ می ‌نمایند و آدمی را به خود فرامی ‌خوانند كه كاهش ذخایر نفسانی آغاز شود و توان حركت‌ های پیش رونده از رهروان سلب شود.
گویا با تشریع روزه برای اهل ایمان، خالق یكتا اراده فرموده كه هر سال با انباشت ذخایر نوین معنوی، از توان سیر و سلوك در صراط مستقیم كاسته نشده و با امداد از روشنایی روزه و نور نیایش و فروزندگی فطر، فانوس فطرت انفس، پدیدار و پایدار بماند.
روزه، آموزه‌‌هایی دارد كه هر كدام از آنها دریایی از معنا و معنویت را به موج وامی ‌دارد و به اوج عزت می ‌رساند. روزه، هدفداری و غایت طلبی را در انسان تقویت می‌‌كند و او را به این باور می‌رساند كه برای نیل به مطلوب نباید از دشواری ‌ها و مشكل ‌ها هراسید.
سطح تأمل و تحمل برای روزه‌ داران، بسیار بالاست. هدف و مقصودشان هم زیباست؛ قرب قادر متعال و ایصال به منشأ قدرت مطلق.
تلاش و كوشایی روز افزون و پرهیز از تن آسایی و خویش را در حصر «‌عسر» ‌قرار دادن تا به «‌یسر» ‌نائل شدن، از دیگر آموزه‌‌های رمضان است؛ «‌فانّ مع العسر یسرا». ‌در بطن معسرت و سختی، آسانی و گشایش، نهان است و برای استحصال گوهر آسایش ، باید در قعر اقیانوس دشواری غوطه‌ ور شویم و با كند و كاو بسیار، صدف نفس بگشاییم و كنز كرامت آن را به دست آوریم.
بازدارندگی از فرسایش روح و پرهیز از فرو غلتیدن در مرداب منیت و رهایی از تنیدن تارهای روزمره گی در اطراف قلب و اندیشه نیز ارمغانی است كه صبر و صیام از آسمان برای اهل زمین می‌آورند؛ و نیز بازبینی گذشته و مراقبت ‌نفسانی در آینده. رمضان، افزون بر اعطای فرصت خودسازی، دیدگاه مراقبتی و انتقادی نسبت به نفسانیت خویش را به روی روزه‌ داران می‌‌گشاید و با كاستن تعلقات دنیایی، نورانیت و بصیرتی را به دنبال می ‌آورد كه می ‌توان با نگاهی الهی، اعمال و كردار گذشته را واكاوی نمود و به زشتی و زیبایی آنها با دیده‌‌ی انصاف و غیر خودبینانه نگریست و نیروی حراست و مراقبت قوی و بازدارنده را در وجود خود پدید آورد و به این باور رسید كه تا نگاه انتقادی نباشد، عیب و اعوجاج نفس برطرف نخواهد شد؛ و این امر برای آنانی زیبنده ‌تر است كه واجد مسؤولیتی سیاسی یا اجتماعی هستند، تا با جزم انگاری به اعمال خود نگاه نكنند، بلكه به اعمال و عملكرد خود به دیده ‌ی اصلاح و انصاف بنگرند و روش ها ومنش های مذموم را كنار بگذارند و خدمت خالصانه را وجهه همت خود سازند و بر خواهش های نفسانی، غلبه كنند و نعمات دنیوی را برای مردم بخواهند و خود به قدر كفایت، بسنده نمایند.
نكته‌ی آخر؛ همان گونه كه روح جمع ‌گرایی و هم اندیشی در فرائض و مناسك دینی همانند جهاد، حج، زكات، خمس و نمازهای جمعه و جماعات حاكم است، روزه نیز از این قاعده‌ی زیبا مستثنا نیست.
گر چه ظاهر روزه، فریضه‌‌ای انفرادی است، اما نتیجه و ثمره آن به گونه‌‌ای است كه راه استقرار مساوات و عدالت اجتماعی را هموار می‌ سازد، روحیه بی‌ تفاوتی نسبت به محرومیت‌ ها و مسكنت‌ ها را از بین می ‌برد، طعم گرسنگی و فقر را در كام تمام اقشار جامعه می‌ پراكند، همگان را از اسراف و مصرف گرایی بازمی ‌دارد، اطعام و انفاق به نیازمندان و یكسانی و یكسان نگری انسان ها در محضر مقدس ربوبی را می ‌آموزد؛

«‌اللهم اغن كل فقیر، اللهم اشبع كل جائع، اللهم اكس كل عریان ...» ‌اینها ادعیه ‌‌ای است فرا ملیتی با محتوای جهانی نگری، و اینكه منتظر و آرزومند روزی بودن كه فقر و گرسنگی و نیازمندی در تمام نقاط دنیا ریشه كن شود؛ در واقع آرزومند فرا رسیدن حاكمیت جهانی و عدالت گستر مهدی موعود ارواحنا فداه.
در آستانه ‌ی حلول هلال ماه مبارك رمضان، فرا رسیدن موسم هدایت و همدلی را به تمام مؤمنان و منتظران فرج آل محمد (ص) تهنیت می‌‌گوییم.

***
خدا را بی نهایت شاكریم كه از خزانه‌ی موهبت و الطاف بی كران خود بر ما منت نهاد تا دگرباره بتوانیم این ماه پر بركت و پر فضیلت را درك نماییم؛ ماهی كه خداوند متعال در شأن آن می فرماید: «شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن هدی للناس و بینات من الهدی و الفرقان...» (ماه رمضان (ماهی است) كه در آن برای راهنمایی مردم و بیان راه روشن و هدایت و جدا ساختن حق از باطل ، قرآن نازل شده است.) و در ادامه آیه می فرماید: «فمن شهد منكم الشهر فلیصمه...» (پس هر كه این ماه را دریابد، باید كه در آن روزه بدارد.) این قسمت از آیه نیز تأكید بر وجوب روزه، در این ماه دارد، ولی با این وجود، مریضان و مسافران را (بر اساس احكامی كه در شرع مقدس موجود است) از این امر عظیم مستثنی دانسته و روزه داری را از آنان ساقط می نماید و این امر واجب را در هنگام سلامتی و فراغت از سفر بر آنان واجب نموده تا كاستی‌های خود را جبران نمایند؛ «و من كان منكم مریضا ً او علی سفر فعدة من ایام اخر» (وهر كس كه بیمار یا در سفر باشد به همان تعداد از روزهای دیگر روزه بگیرد.) و دلیل این امر را سهل و آسان گرفتن پرورگار بر بندگانس می خواند، به طوری كه در ادامه آیه می فرماید: «یرید الله بكم الیسر ولا یرید بكم العسر...» (خداوند برای شما آسانی و راحتی می خواهد و خواهان سختی برای شما نیست.) و بندگان خویش را امر به تكمیل كسری روزه هایشان می نماید؛ «ولتكملو العده...» (و باید كه آن شمار (یعنی روزه هایی كه به علت های ذكر شده نگرفته اید) را تكمیل كنید.) و در ادامه می فرماید: «ولتكبروا الله علی ما هدیكم و لعلكم تشكرون» (و خدا را بدان سبب كه راهنمایی تان كرده است، به بزرگی یاد كنید و باشد كه سپاسگزار باشید.) (1)
ما باید این ماه را بیش از پیش قدر دانسته و از آن كمال استفاده را نماییم، چرا كه این ماه، ماه بسیار پر فضیلتی است و با ماه های دیگر قابل مقایسه نیست، چنانچه رسول گرامی اسلام فرمودند: «لما حضر شهر رمضان سبحان الله! ماذا تستقبلون؟! و ماذا یستقبلكم؟! قالها ثلاث مرات» (سبحان الله! به پیشواز عجب ماهی می روید؟! و عجب ماهی به شما روی می آورد؟! و این را سه بار تكرار فرمودند.) (2) و در جای دیگر نیز فرمودند: «ان ابواب السماء تفتح فی اول لیلة من شهر رمضان و لا تغلق الی آخر لیلة منه» (به درستی كه در نخستین شب ماه رمضان درب های آسمان گشوده می شود و تا آخرین شب آن بسته نمی شود.) (3) از نشانه های عظمت این ماه نسبت به ماه‌های دیگر همین بس كه در قرآن از آن به بزرگی یاد شده و این ماه را ماه نزول قرآن می خواند.

دلیل نامیده شدن این ماه به عنوان ماه رمضان
در این رابطه اشاره می نماییم به حدیثی از رسول مكرم اسلام (ص) كه فرمودند: «انما سمی الرمضان لانه یرمض الذنوب» (رمضان بدین سبب رمضان نامیده شده است كه گناهان را می سوزاند.) (4) با توجه به این حدیث درمی‌یابیم كه در ماه مبارك رمضان، گناهان بندگان آمرزیده شده و توبه آنان پذیرفته می‌شود، و مهم ترین دلیل نامیده شدن این ماه به عنوان ماه رمضان، به بیان رسول گرامی اسلام (ص) همانا آمرزیده شدن گناهان در این ماه است.
حال شاید در اینجا سؤالی در ذهن تداعی شود كه مگر در ماه های دیگر، گناهان انسان آمرزیده نمی شود؟ كه در پاسخ باید گفت بلی آمرزیده می شود، ولی در ماه مبارك رمضان كه ماه میهمانی خداوند است، به نحو افزون تر كه غیر قابل وصف است توبه ها پذیرفته و گناهان آمرزیده می شود. چنانچه پیامبر اعظم (ص) در مورد ارزش و برتری این ماه فرمودند: «اگر بنده ارزش ماه (مبارك) رمضان را بداند، آرزو می كند كه سراسر سال ، رمضان باشد.» (5)
این در حالی است كه آن حضرت، آن قدر بر حرمت و ارزش این ماه تأكید می فرمودند كه هر عاقلی باید در نگهداری حرمت این ماه كوشیده و كوتاهی نورزد، به طوری كه پیامبر اعظم (ص) در حدیثی دیگر فرمودند: «لا تقولوا رمضان بان رمضان اسم من اسماء الله تعالی و لكن قولوا شهر رمضان.» (نگویید رمضان، چون رمضان یكی از نام های خداوند متعال است، بلكه بگویید ماه رمضان.) (6)

سعی كنیم، تا می توانیم از این ماه پر بركت غافل نشویم. هنگامی كه روایات متعددی را كه در شأن ماه مبارك رمضان وارد شده، بررسی نموده و در آن كمی تأمل نماییم، خواهیم دید كه در این روایات تأكید بسیاری بر این امر شده است كه بندگان باید سعی داشته باشند، این ماه را با همان غفلتی كه در ماه های گذشته به سر می برده‌اند، سپری ننمایند، چرا كه این ماه، ماهی است سرنوشت ساز كه غفلت از آن موجب شقاوت و بدبختی انسان می‌شود، چنانچه امام صادق (ع) در سفارش به فرزندانش در هنگام حلول ماه مبارك رمضان می فرمودند: « فاجهدوا انفسكم فان فیه تقسم الارزاق تكتب الاجال و فیه یكتب وفد الله الذین یفدون الیه وفیه لیلة العمل فیها خیر من العمل فی الف شهر» (جان های خود را به تلاش و كوشش وا دارید، زیرا در این ماه روزی ها قسمت و اجل ها نوشته می شود و در آن نام های میهمانان خدا كه بر او وارد می شوند نوشته می‌شود، در این ماه شبی هست كه عمل (عبادت) در آن از عمل (عبادت) هزار شب بهتر است.)

امیر مؤمنان حضرت علی (ع) نیز فرمودند: «روزی رسول خدا (ص) برای ما خطبه‌ای ایراد كرد و فرمود: ای مردم! همانا ماه با بركت و رحمت و آمرزش به شما روی آورده است، این ماه نزد خدا، بهترین ماه است و روزهایش بهترین روزها و شب هایش بهترین شب ها و ساعت هایش بهترین ساعات.
در این ماه شما به میهمانی خدا دعوت شده‌اید و در زمره بهره مندان از كرامت خداوند قرار گرفته اید، در این ماه نفس های شما تسبیح خداست و خواب شما عبادت است و اعمال شما پذیرفته و دعایتان به اجابت می رسد... من برخاستم و عرض كردم یا رسول الله! بهترین عمل در این ماه چیست؟ پیامبر فرمودند: ای اباالحسن! بهترین عمل در این ماه خویشتنداری از حرام های خداوند عزوجل است.»(8)
همه این احادیث از عظمت و ارزش والای این ماه پر بركت حكایت دارد، لذا هر انسانی باید در این ماه شعله های نفس سركش خود را فروكش نموده و در مقابل پروردگار خویش سر به خاك گذارده و همراه با پشیمانی از اعمال گذشته و اشك ریزان، صدای «العفو» خود را به گوش آسمانیان و افلاكیان برساند و دل شیطان را با این حركت خود به درد آورد تا شاید در این ماه به سعادت و رستگاری دست یابد.
پی نوشت ها:
1- آیه 185 سوره بقره
2- بحار الانوار، ج 96 ، ص 347 ، حدیث 13
3- همان، ص 346، حدیث 12
4- كنز العمال، حدیث 23688
5- بحار الانوار ج 96 ،ص 344، حدیث 8
6- كنز العمال، ح 23743
7- بحار الانوار ج 6،ص 375 ، ح 63
8- امالی شیخ صدوق





طبقه بندی: ماه رمضان،
[ دوشنبه 17 مرداد 1390 ] [ 11:27 ب.ظ ] [ سید ] [ نظرات() ]

صالحون ، پاتوق عمارها ، اخبار